Page 216 - Best Practice Oral Presentation SP Sharing2025
P. 216
E14
วิธีการศึกษา
การศึกษาครั้งนี้ แบ่งเป็น 2 ระดับ ดังนี้
ระยะที่ 1 การศึกษาสภาพการณ์ปัญหา และพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชและยาเสพติดที่มี
ความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง
ระยะที่ 2 ระยะประเมินรูปแบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชและยาเสพติดที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความ
รุนแรง
ผลการศึกษา
1. รูปแบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชและยาเสพติดที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรงในชุมชน
ในรูปแบบ “หัวทุ่งโมเดล”
การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของเครือข่าย การพัฒนาระบบการค้นหาคัดกรองกลุ่มเสี่ยง
1. การตั้งคณะทำงานการส่งเสริมป้องกันปัญหาสุขภาพจิต 1. การประเมินคัดกรองกลุ่มเสี่ยงต่อการก่อความ
ระดับหมู่บ้าน ระดับตำบล รุนแรงเบื้องต้นในชุมชน โดย “ศิราณีชุมชนหัวทุ่ง”
2. ทบทวนแนวทางการดูแลผู้ที่เสี่ยงต่อการก่อความ 2. การให้ความรู้การส่งเสริมป้องกันปัญหาสุขภาพจิต
รุนแรงในชุมชน สัญญาณเตือนอาการกำเริบของโรค แนวทางการดูแล
4. สนับสนุนสื่อประชาสัมพันธ์ให้ความรู้ในชุมชน ผู้ป่วยจิตเวชและยาเสพติดในชุมชน ทางหอกระจาย
ทางหอกระจายข่าวหมู่บ้าน หรือในการประชุมประจำเดือน ข่าวหมู่บ้าน อย่างน้อยเดือนละ 1 ครั้ง
1. 3. ส่งเสริมประชาสัมพันธ์การใช้การปฐมพยาบาลทาง
เดือนละ 1 ครั้ง
2. 5. อปท. สนับสนุนรถกู้ชีพรับ – ส่งต่อ กลุ่มเสี่ยงเข้ารับ จิตใจ 3ส Plus (สอดส่อง ใส่ใจ ส่งต่อ ให้ข้อมูล
การประเมินเพิ่มเติมและการรักษาตามแนวทาง ให้เข้าถึงบริการ )
รูปแบบการการดูแลผู้ป่วยจิตเวชและยาเสพติด
ที่มีความเสี่ยงต่อการก่อความรุนแรง
ตำบลหัวทุ่ง
การพัฒนาศักยภาพบุคลากร การพัฒนาระบบข้อมูลและเทคโนโลยีสารสนเทศ
1. การแต่งตั้งคณะกรรมการสุขภาพจิตพื้นที่ตำบลหัวทุ่ง 1. จัดทำช่องทางสื่อสาร การส่งต่อ การเฝ้าระวังใน
2. ทบทวนแนวทางการดำเนินงานการดูแลผู้ป่วยจิตเวช ชุมชน ในแอพพลิเคชั่น ไลน์ ชื่อ กลุ่มผู้นำดูแลผู้ป่วย
และยาเสพติดที่มีความเสี่ยงต่อการก่อความรุนแรง จิตเวช
ตำบลหัวทุ่ง 2. กำหนดพิกัดบ้านของผู้ที่มีความเสี่ยงต่อการก่อ
3. จัดประชุมให้ความรู้เรื่องโรคจิตเวช อาการ อาการ ความรุนแรง โดยแอพพลิเคชั่น MAP
แสดง การรักษา และสัญญาณเตือนอาการกำเริบของโรค
การประเมินความรุนแรงด้วยเครื่องมือ OAS
4. การอบรมนวัตกรรมศิราณี เน้นย้ำ การประเมิน
ความรุนแรงด้วยเครื่องมือ OAS โดย “ศิราณีชุมชน”
อภิปรายผล
ผลลัพธ์ของการใช้รูปแบบการดูแลผู้ป่วยจิตเวชและยาเสพติดที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง
ในชุมชน ในรูปแบบ “หัวทุ่งโมเดล” โดยภายหลังการปฏิบัติตามรูปแบบที่พัฒนาขึ้น ทำให้ผู้ป่วยโรคจิตเวช
