Page 925 - TM_ปก E-Book SP Sharing 2025

T30

3) เป็นอาสาสมัครในชุมชนที่ผ่านการพัฒนาศักยภาพผู้ดูแลผู้สูงอายุในชุมชน และ 4) คณะกรรมการวัดป่า

โคกดินแดง
3.3 เครื่องมือเก็บรวมรวมข้อมูล : ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับคุณลักษณะ

ประชากร แบบประเมินความสามารถในการดำเนินชีวิตประจำวันตามดัชนีบาร์เธลเอดีแอล(Activity Daily

Living : ADL) ของสำนักอนามัยผู้สูงอายุ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข และแบบประเมินคุณภาพชีวิตของ
พระสงฆ์อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิง โดยใช้แบบสอบถามคุณภาพชีวิตขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย

เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองประกอบด้วย คู่มือระบบการดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุขสำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะ
พึ่งพิง(Long Term Care : LTC) และคู่มือดำเนินการตามนโยบายสถานชีวาภิบาล กระทรวงสาธารณสุข

3.4 การเก็บรวบรวมข้อมูล: เก็บรวบรวมข้อมูลทั่วไป แบบประเมินความสามารถในการดำเนิน

ชีวิตประจำวันตามดัชนีบาร์เธลเอดีแอล (ADL) แบบประเมินคุณภาพชีวิตของพระสงฆ์อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิง
ก่อนเข้ารับการดูแลในกุฏิชีวาภิบาลและแบบประเมินผลการพัฒนารูปแบบดูแลพระสงฆ์อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิง

โดยกุฏิชีวาภิบาลวัดป่าโคกดินแดง เก็บข้อมูลระหว่างเดือนมกราคมถึงเดือนมิถุนายน 2567
3.5 การวิเคราะห์ข้อมูล/สถิติที่ใช้: วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ

ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบความสามารถในการดำเนินชีวิตประจำวันตามดัชนีบาร์เธล

เอดีแอล (ADL), คุณภาพชีวิตของพระสงฆ์อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิง โดยใช้สถิติเชิงอนุมานวิเคราะห์หาค่า t (t-test)
ชนิด dependent Sample t-test โดยใช้สถิติ Paired t-test t

4. ผลการศึกษา
การพัฒนารูปแบบการดูแลพระสงฆ์อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิง โดยขบวนการ PDCA พบว่า ความสามารถ

ในการดำเนินชีวิตประจำวันตามดัชนีบาร์เธลเอดีแอล(ADL) ของกลุ่มตัวอย่างพระสงฆ์อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิง

โดยภาพรวมก่อนการพัฒนารูปแบบพบว่า ค่าเฉลี่ยความสามารถในการดำเนินชีวิตประจำวันเท่ากับ X=7.50,
SD=4.51 หลังพัฒนารูปแบบมีค่าเฉลี่ยความสามารถด้านการดำเนินชีวิตประจำวันด้วยตนเองเท่ากับ

X=13.50, SD=7.42 และเมื่อเปรียบเทียบพบว่ามีค่าเฉลี่ยเพิ่มขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05

2) คุณภาพชีวิตของพระสงฆ์อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิงของกลุ่มตัวอย่าง โดยภาพรวมก่อนการพัฒนารูปแบบ
มีค่าเฉลี่ย อยู่ในระดับที่ไม่ดี(X=33.25, SD=6.18) หลังพัฒนารูปแบบมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับกลางๆ (X=85.75,

SD=3.59) และเมื่อเปรียบเทียบพบว่ามีค่าเฉลี่ยคุณภาพชีวิตเพิ่มขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
3) และผลการประเมินการพัฒนารูปแบบดูแลพระสงฆ์อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิง โดยกุฏิชีวาภิบาลวัดป่าโคกดินแดง

ด้านประโยชน์ ความเหมาะสมและเป็นไปได้ ในภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด (X=4.86, SD=0.35)

5. อภิปรายผล

รูปแบบการดูแลพระสงฆ์อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิง ในอำเภอนาเชือก จังหวัดมหาสารคาม

โดยการจัดบริการดูแลรักษาและฟื้นฟูที่กุฏิชีวาภิบาลวัดป่าโคกดินแดง โดยพระคิลานุปัฏฐากร่วมกับทีมสห
วิชาชีพที่มีการดูแลแบบองค์รวมครอบคลุมทั้ง 4 มิติ คือ ด้านร่างกาย ด้านจิตใจ ด้านสังคมและด้านปัญญา

พบว่าส่งเสริมความสามารถในการดำเนินชีวิตประจำวันตามดัชนีบาร์เธลเอดีแอล(ADL)ดีขึ้น และพระสงฆ์
อาพาธที่มีภาวะพึ่งพิงมีคุณภาพชีวิตดีขึ้นด้วย