Page 244 - Best Practice Oral Presentation SP Sharing2025
P. 244
E42
การพัฒนาแนวทางการดูแลผู้ป่วยโรคจิตเวชที่เสี่ยงต่อการก่อความรุนแรง (SMIV)
โดยการใช้การจัดการรายกรณีแบบมีส่วนร่วมในชุมชนอำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย
นางพิทภรณ์ พลโคต และคณะ
โรงพยาบาลสังคม จังหวัดหนองคาย เขตสุขภาพที่ 8
ประเภท นวัตกรรมและสิ่งประดิษฐ์
ความสำคัญของปัญหาวิจัย
จากสถานการณ์ปัจจุบันที่มีเหตุการณ์สะเทือนขวัญ ความรุนแรงที่เกิดขึ้นทั้งในครอบครัวหรือ
ประชาชนทั่วไป โดยพบว่าผู้ก่อเหตุเคยเข้ารับการรักษาแบบผู้ป่วยในโรงพยาบาลสังคมมาก่อน จัดเป็นกลุ่ม
ผู้ป่วยจิตเวชที่มีความเสี่ยงสูงต่อการก่อความรุนแรง (Serious Mental Illness with High Risk to Violence :
SMI-V) (กรมสุขภาพจิต, 2563) คิดเป็นร้อยละ 20 ของผู้ป่วยจิตเวช และมีปัจจัยที่ทำให้ผู้ป่วยก่อความรุนแรง
คือ ผู้ป่วยขาดยารักษาไม่มาตามนัด ไม่มีญาติดูแลและใช้สารเสพติด ซึ่งปัจจัยเหล่านี้ส่งผลให้ผู้ป่วยมีอาการ
กำเริบ บางรายเกิดภาวะอันตราย ก่อความรุนแรงต่อผู้ป่วยเอง ครอบครัวหรือผู้ดูแล รวมทั้งอาจเกิดภาวะ
อันตรายต่อชุมและสังคม ดังที่เป็นข่าวส่งผลให้ประชาชนในชุมชนและสังคมหวาดวิตก รู้สึกไม่ปลอดภัย และ
กลายเป็นภาระทางสังคม ขาดคุณภาพชีวิตที่ดี (กรมสุขภาพจิต, 2563) และจากศึกษาสถานการณ์ผู้ป่วยโรคจิตเวช
ที่เสี่ยงต่อการก่อความรุนแรงที่โรงพยาบาลส่งต่อ และกลับเข้าไปรับการรักษา Re-Visit พบว่า มีอัตรา
การกลับมารักษาซ้ำของผู้ป่วยด้วยพฤติกรรมรุนแรง คิดเป็นร้อยละ 80.56 ด้วยการใช้คำพูดที่รุนแรง ด่าทอ ทุบ
ทำลายข้าวของ ถืออาวุธและขู่จะทำร้ายผู้อื่น นอกจากนี้ มีบางรายทำร้ายตนเอง ผู้ป่วยต้องนอนโรงพยาบาล
นานขึ้น (length of stay [LOS]) จากปรากฏการณ์ที่พบแสดงให้เห็นถึงปัญหาของกระบวนการบำบัดที่มุ่งเน้น
การจัดการพฤติกรรม ยังไม่มีกระบวนการที่จะปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรม และการฝึกให้ผู้ป่วยจิตเวช
ควบคุมตนเอง เพื่อเป็นการลดพฤติกรรมรุนแรงในผู้ป่วยจิตเวช(กลุ่มภารกิจการพยาบาล, 2566)
วัตถุประสงค์การศึกษา
1. เพื่อพัฒนาแนวทางการดูแลผู้ป่วยโรคจิตเวชที่เสี่ยงต่อการก่อความรุนแรง โดยการใช้การจัดการราย
กรณีแบบมีส่วนร่วมในชุมชนครอบคลุมทุกพื้นที่ในอำเภอสังคม จังหวัดหนองคาย
2. เพื่อเพิ่มการเข้าถึงบริการผู้ป่วยโรคจิตเวชที่เสี่ยงต่อการก่อความรุนแรง (SMIV)
3. เพื่อให้เครือข่ายและชุมชนมีส่วนร่วมในการดูแลผู้ป่วยโรคจิตเวชที่เสี่ยงต่อการก่อความรุนแรง (SMIV)
เป้าหมาย
1. ร้อยละผู้ป่วย SMIV รายใหม่เข้าถึงบริกาสุขภาพจิต (≥20)
2. ร้อยละผู้ป่วย SMIV ก่อความรุนแรงซ้ำในปี (≤ 3)
3. ร้อยละผู้ป่วย SMIV ได้รับการติดตามเยี่ยม (≥80)

