Page 639 - Best Practice Oral Presentation SP Sharing2025
P. 639
O18
ผลของระดับความสูงเตียงนอนต่อความสามารถในการเดินของผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองระยะกลาง
Effect of Bed Height on Walking ability in Subacute Stroke Patients
นางกัญญารัตน์ ค้ำจุน และปานจิต วรรณภิระ
โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก เขตสุขภาพที่ 2
ประเภทวิชาการ
ความสำคัญของปัญหา
โรคหลอดเลือดสมองมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ในปี 2561-2563 ไทยพบผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง
ต่อประชากรแสนคนเท่ากับ 534, 588, 645 คน ตามลำดับ เป็นสาเหตุการเสียชีวิตอันดับ 2 ผู้ป่วยที่รอดชีวิต
มีความพิการหลงเหลือ แม้ว่าผู้ป่วยที่รอดชีวิตจะได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพทางกายภาพบำบัดเพื่อมุ่งหวัง
ให้กลับมาเดินและทำกิจวัตรประจำวันได้ตามศักยภาพ หลังจำหน่ายจากโรงพยาบาลญาติผู้ป่วยมักนิยมใช้เตียงสูง
เพื่อความสะดวกในการดูแลผู้ป่วยที่บ้าน หลายหน่วยงานอำนวยความสะดวกแก่ผู้ป่วยและญาติ โดยให้ยืมเตียงสูง
นั่งเท้าไม่ถึงพื้นไปใช้ที่บ้าน ซึ่งส่งผลกระทบต่อการฟื้นฟูเนื่องจาก ปัญหาอ่อนแรงครึ่งซีกและการควบคุมลำตัว
ไม่ดีทำให้ผู้ป่วยส่วนใหญ่อยู่ในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่ง ขาดการฝึกนั่งทรงตัวข้างเตียง การลุกขึ้นยืนและลงนั่งทำได้
ลำบาก ญาติและผู้ป่วยกลัวตกเตียง ส่งผลให้การเดินและการทำกิจวัตรวัตรประจำวันช้าลดลงตามมา
ระดับความสูงของเตียงนอนชนิดนั่งเท้าถึงพื้นที่ส่งเสริมการทำกายภาพบำบัดเพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยที่บ้าน
เป็นสิ่งที่ถูกมองข้าม ทำให้ไม่สามารถพัฒนาความสามารถได้สูงสุดตามศักยภาพ
วัตถุประสงค์
เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการเดิน และความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันของผู้ป่วยโรค
หลอดเลือดสมองระยะกลางภายหลังการฟื้นฟูสมรรถภาพ 6 เดือน ระหว่างกลุ่มที่ใช้เตียงนอนชนิดเตียง
นั่งเท้าถึงพื้น และเตียงสูงนั่งเท้าไม่ถึงพื้น
นิยามศัพท์
ความสามารถในการเดิน หมายถึง ความสามารถในการเดินของผู้ป่วย ใช้แบบประเมิน SNMRC
5
Functional Assessment แบ่งเป็น 5 ระดับ คะแนน 1-5 โดย 1 = dependent 5 = complete Independent
โดยแบ่งกลุ่มเป็น 2 กลุ่ม คือ เดินไม่ได้ (SNMRC = 1-3) และ เดินได้ (SNMRC = 4-5)
ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน หมายถึง ความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวัน
ประเมินโดยแบบประเมิน Barthel Index (BI) คะแนนเต็ม 20
ความสูงเตียงนอน หมายถึง ระดับความสูงของเตียงที่ผู้ป่วยใช้ระหว่างวัน แบ่งเป็น 2 ชนิด
คือ เตียงนั่งเท้าถึงพื้น และเตียงสูงนั่งเท้าไม่ถึงพื้น
