Page 725 - Best Practice Oral Presentation SP Sharing2025

Q24

2. เกณฑ์การคัดออก:

1. ผู้ป่วยที่มีแผลกดทับในระดับรุนแรงก่อนการศึกษา
2. ผู้ป่วยที่มีภาวะอาการทางกายทรุดลง เช่น ผู้ป่วยในภาวะวิกฤต

วิธีการดำเนินการศึกษา

1. โปรแกรมในการเฝ้าระวังและป้องกันการเกิดแผลกดทับ:
1.1 การฝึกอบรมเจ้าหน้าที่การพยาบาลให้มีทักษะในการดูแลและป้องกันแผลกดทับ

1.2 การจัดทำแผนการเปลี่ยนอิริยาบถของผู้ป่วยทุก 2 ชั่วโมง

1.3 การใช้นาฬิกามีชีวิตช่วยในการเฝ้าระวังและป้องกันการเกิดแผลกดทับ
1.4 การเฝ้าระวังและบันทึกการเกิดแผลกดทับทุกวันในระหว่างการรักษา

2. กลุ่มควบคุม: ผู้ป่วยในกลุ่มควบคุมจะได้รับการดูแลตามมาตรฐานทั่วไป
วิธีการเก็บข้อมูล

ข้อมูลเบื้องต้น: เช่น อายุ เพศ การวินิจฉัยโรค ภาวะความเสี่ยง
ข้อมูลผลลัพธ์: การเกิดแผลกดทับในระหว่างการรักษา การวัดความรุนแรงของแผลกดทับ

(ใช้เกณฑ์ของ NPUAP)

วิธีการวิเคราะห์ข้อมูล
- ใช้สถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) เพื่อคำนวณค่าเฉลี่ย ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน

และการแจกแจงความถี่

- ใช้การทดสอบความแตกต่างระหว่างกลุ่มโดยใช้ t-test หรือ chi-square เพื่อเปรียบเทียบ
การเกิดแผลกดทับระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมและกลุ่มที่ไม่ได้รับโปรแกรม

ผลการศึกษา
จากการศึกษา พบว่าในกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการเฝ้าระวังและป้องกันแผลกดทับมีอัตราการเกิด

แผลกดทับต่ำกว่ากลุ่มที่ไม่ได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) โดยในกลุ่มที่ได้รับโปรแกรม

มีการเกิดแผลกดทับในระดับที่ต่ำกว่าและมีการป้องกันแผลกดทับได้อย่างมีประสิทธิภาพ

อภิปรายผล

ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าโปรแกรมการเฝ้าระวังและป้องกันแผลกดทับสามารถลดการเกิดแผลกด
ทับในผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงได้อย่างมีประสิทธิภาพ การเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่องและการให้ความสำคัญกับ

การเปลี่ยนอิริยาบถสามารถลดความเสี่ยงในการเกิดแผลกดทับได้อย่างชัดเจน นอกจากนี้ยังพบว่า
เจ้าหน้าที่ที่ได้รับการฝึกอบรมอย่างดีมีบทบาทสำคัญในการดูแลผู้ป่วย

สรุปและข้อเสนอแนะ
การเฝ้าระวังและป้องกันแผลกดทับในผู้ป่วยตึกพิเศษอายุรกรรมมีผลในการลดการเกิดแผลกดทับและ

สามารถปรับปรุงคุณภาพการดูแลผู้ป่วยได้อย่างมีนัยสำคัญ ดังนั้นควรพัฒนาโปรแกรมการเฝ้าระวังและป้องกัน

การเกิดแผลกดทับให้ครอบคลุมและมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น โดยมีการฝึกอบรมเจ้าหน้าที่อย่างต่อเนื่อง
และการใช้อุปกรณ์ที่เหมาะสมในการดูแลผู้ป่วย